สื่อประชาสัมพันธ์ที่ส่งผลต่อความรู้ทัศนคติและพฤติกรรมต่อสารเสพย์ติดของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายในจังหวัดปทุมธานี

Abstract

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อวิเคราะห์สื่อประชาสัมพันธ์ที่ส่งผลต่อความรู้ ทัศนคติและพฤติกรรมต่อสารเสพย์ติด ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ในจังหวัดปทุมธานี การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงบรรยาย (Descriptive Research) กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาเป็น นักเรียนชาย 285 คน นักเรียนหญิง 618 คน จำนวนกลุ่มที่เป็นตัวอย่างรวมทั้งสิ้น 903 คน เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาเป็นแบบสอบถาม การรับรู้สื่อประชาสัมพันธ์ 17 สื่อ เป็นแบบสอบถามวัดความรู้แบบสอบถามทัศนคติ และแบบสอบถามพฤติกรรมต่อสารเสพย์ติด การวิเคราะห์ข้อมูลสถิติที่ใช้ได้แก่ การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณจากการวิเคราะห์ผลการวิจัยปรากฏว่า สื่อประชาสัมพันธ์ที่ส่งผลต่อความรู้ต่อสารเสพย์ติดได้แก่ โทรทัศน์ หนังสือเรียน หนังสือคู่มือเรื่องสารเสพย์ติด นิทรรศการ อาจารย์ที่ปรึกษา/แนะแนว พรีเซนเตอร์ดารา เพื่อนสนิท และการจัดอบรม โดยส่งผลต่อความรู้ ร้อยละ 54.50 สื่อประชา สัมพันธ์ที่ส่งผลต่อทัศนคติต่อสารเสพย์ติดได้แก่ พรีเซนเตอร์ดารา โทรทัศน์ หนังสือเรียน และ นิตยสาร โดยส่งผลต่อทัศนคติ ร้อยละ 39.40 และสื่อประชาสัมพันธ์ที่ส่งผลต่อพฤติกรรมต่อสารเสพย์ติดได้แก่ โทรทัศน์ เพื่อนสนิท หนังสือเรียน ภาพยนตร์ นิทรรศการ และอาจารย์ที่ปรึกษา/แนะแนว โดยส่งผลต่อพฤติกรรม ร้อยละ 55.70 การวิจัยนี้เป็นประโยชน์ต่อการใช้สื่อประชา สัมพันธ์ เพื่อการต่อต้านสารเสพย์ติดของนักเรียน ระดับมัธยมศึกษาอย่างยิ่ง